Morgen weet ik minder

Juliana van Hulzen, die al in haar jeugd de psalmen heeft leren kennen, heeft zich vaak afgevraagd: hoeveel zeggingskracht hebben psalmen nu nog? Hoeveel vergezichten, troostgezichten en wijsheid voor deze tijd kunnen we uit het boek van de psalmen opdelven?

Dit boek, met zijn oeroude teksten die tot op de dag van vandaag worden gereciteerd – en soms ook misbruikt –, daagt de lezer uit om opnieuw te luisteren. De auteur heeft in het voetspoor van de psalmen gezocht naar vergezichten: parels in de traditie, sporen van waarheid, sporen van levenswijsheid.

Daarbij heeft zij ook de aanklachten in de psalmen serieus genomen, en soms schrijnende beelden vertaald naar onze tijd. Want psalmen troosten niet altijd. De auteur schrijft in een eigentijdse, narratieve beeldtaal, waarbij de beelden soms over elkaar heen buitelen. Het blijven beelden die ook weer vragen oproepen. Sta je dan uiteindelijk met lege handen – of is niet-weten misschien het begin van wijsheid? Dit boek eindigt met het troostende titelgedicht:

Met handen veeg ik woorden van het wit

Want wat gezegd is, staat er. Wat je hoort,

als je tenminste luistert, is zwart

op wit, zijn letters op papier.

De handen vegen.

Morgen weet ik minder dan vandaag, en

gisteren – wie weet – was beter. En morgen

is weer anders dan vandaag.

Misschien daarom veeg ik

de woorden

uit mijn mond.