Recensie : Volwassen geloven en denken.

Dit boek is een appèl tot menselijkheid waartoe religie dient bij te dragen: ‘Ik zie religies als menselijke pogingen te dealen met de grote vragen van het leven’, pag 137. De schrijver pleit voor een positief mensbeeld en vindt dat het traditionele christendom dit vaak in de weg staat.
De auteur heeft moeite met het woord ‘gelovig’ en spreekt liever over ‘geloven’maar dit komt mij niet overtuigend over. Duidelijk is hij wel in zijn oordeel over kritiekloos, traditioneel geloven waarvan hij zichzelf heeft losgemaakt. Datzelfde bevrijdende proces wenst hij zijn lezers ook toe en daartoe is dit boek ook geschreven.

Van de klassieke waarheidsclaim moet hij niet zoveel hebben. Hij pleit voor bescheidenheid en ziet de bijbel als een reisgids die ons kan inspireren om meer mens te worden. Of de pretentie van waarheid altijd samenvalt met een negatief mensbeeld, is voor de schrijver een stelling maar voor mij een open vraag.

Grote theologische woorden over God vermijdt hij liever, laat de stilte maar spreken. Daarom is hij kritisch over theologie en kerk: ‘De tragiek van het gelovige christendom is dat Jezus zélf vergoddelijkt en vereerd wordt ten koste van onze menselijkheid’, pag 157. Denkers als Darwin, Marx en Nietzsche houden religie een kritische spiegel voor.
De auteur hoopt dat wij onze ziel terugvinden en worden wie we werkelijk zijn: mensen die leven uit liefde.

Het boek is te beschouwen als de neerslag van een persoonlijke ontwikkeling; de auteur maakt daar ook geen geheim van. Ik vermoed dat vele generatiegenoten zich in dit proces herkennen terwijl anderen hem wellicht wat te ‘humanistisch’ vinden, al is die typering te kort door de bocht. Hij eindigt met een zelfgeschreven geloofsbelijdenis en 1 Corinte 13 en dat laatste typeert de weg die hij met de lezer graag wil bewandelen: liefde als het wezen van ons menselijk bestaan.

Dirk van de Glind: Volwassen geloven en denken.
Een oproep tot universele menselijkheid.