In Memoriam Aalt van de Glind

Aalt van de Glind was nog per e-mail in overleg met de uitgever over de hem toegezegde herdruk van zijn boek ‘God… met 95 andere woorden’, toen hij op de vroege zaterdagochtend van 3 februari op 69-jarige leeftijd overleed. Met zijn heengaan verliezen Aalts vrouw, dochters, kleinkinderen (van wie de zevende op komst is), buren – en veel – vrienden een diep gelovig en veelzijdig metgezel.

‘Pelgrim’ noemde hij zichzelf, zeker na het volbrengen van zijn solitaire tocht naar Santiago de Compostela volkomen terecht. Na zijn herseninfarct in 2009 voegde hij er het woordje ‘manke’ aan toe. ‘Het geheim van ggoOdh & Mensen’, het boek dat Aalt van de Glind in 2014 het levenslicht deed aanschouwen, droeg de ondertitel: ’in 95 stellingen van een manke pelgrim’. Zijn onvoltooide revalidatieproces beschreef de nu bij zijn Schepper vertoevende schrijver in 2016, ook weer met het bijvoeglijk naamwoord ‘manke’ in de ondertitel.

Aalt schreef veel. Over zijn geloof, zijn gevoel, zijn bewondering voor andere denkers en doeners op het menselijk erf: Albert Schweitzer, Blaise Pascal, Titus Brandsma, om een paar grootheden te noemen. Daarbij liet Aalt zich tevens inspireren door ontmoetingen op Iona en Taizé en door pelgrims uit andere wereldbeschouwingen dan alleen het christendom. Zodoende las deze op de Veluwe geboren ex-ontwikkelingswerker (Peru), -godsdienstleraar, -wethouder (Apeldoorn) en provinciebestuurder (Gelderland) veel, luisterde vol aandacht naar iedere gesprekspartner en hij was velen tot steun. Tot het einde toe. Veel waarde hecht ik als oud-buurman van Aalt aan het negende (van de 95) hoofdstukje uit zijn allerlaatste boek. Daarin vertelt Aalt over zijn opoe (oma) die hem ooit wees op het grote wonder van het kleine meibloempje: “Dat kunnen zelfs geleerden niet eens maken”, was de wijze levensles aan haar – nu met hem herenigde – kleinzoon. “Tegenwoordig lijkt GOD steeds meer op oma in de tuin”, is de slotzin van het daarop volgende hoofdstukje. Dat is de mijne dan ook tegelijk. Ik mis Aalt nu al.

Deze recensie van de hand van Peter van der Ros verscheen in het magazine ‘Kerk in de stad’

 

Boekpresentatie: Mijn hart heeft geen haast

‘Mijn hart heeft geen haast’, van Joris Vincken werd op 9 december gepresenteerd in Beanbrothers Stadsbranderij in Eindhoven. Tijdens de presentatie werd gesproken door Rinus van Warven, Ivo Valkenburg en Joris Vincken. Ook was er de mogelijkheid een (gesigneerd) exemplaar te kopen.

Naast gesproken woord kreeg de avond ook kleur door muziek van Dirty Blue (Joris Vincken en Jeffrey Lepelblad).

Mijn hart heeft geen haast is het eerste boek van Joris Vincken. Joris is musicus, schrijver, programmeur en inspirator. Gouden platen en hits brachten niet de levensrijkdom die hij zocht. Hij trok zich bijna 10 jaar terug in een spirituele gemeenschap. Daar ontdekte hij hoezeer de weg naar binnen nog steeds weg was van zichzelf. Hij had niets meer dan prachtige illusies gevonden en voelde zich alleen en verloren. Joris raakt in een diepe depressie… tot de dag dat niets veranderde.

Sinds dat moment is er geen zoektocht meer. Wat hij werkelijk zocht, is wat hij altijd al is geweest. Sinds die dag heeft zijn hart geen haast meer.

Er is niets mis met ons, al horen we doorlopend iets anders. Misschien denk je nog zoveel te moeten leren, ontwikkelen en overwinnen. Nog zekerder, liefdevoller en krachtiger te kunnen worden. Dit boek prikt door die illusie heen. Geen haar zit op de verkeerde plek, geen gedachte is zonder reden. Je bent perfect, exact zoals je nu bent.

‘Hoe een pracht van een mens op een dag zichzelf en het leven vond.’
Willem Vreeswijk, auteur van Ho’oponopono, de snelste, leukste en eenvoudigste weg naar God

Een ware inspiratiebundel, volstrekt uniek in haar soort. Leest als een ode aan het Leven. Voorbij dualiteit. Een herinnering aan wie we zijn, zonder nog langer te zoeken of iets te hoeven doen.’
Ivo Valkenburg, auteur van Louter Leven – Als de liefde spreekt door mens en economie